Stan*

Stan*

22/12/2018, een datum die we nooit zullen vergeten. Na bijna 6 maanden lekker warm, knus en veilig in mama haar buik gezeten te hebben, ben je dan toch naar buiten moeten komen. Je groeide niet meer, maar man wat heb je gevochten, against all odds. De gynaecoloog stond zelfs perplex. Helaas heb je dit gevecht verloren, maar er zijn helemaal geen winnaars in dit gevecht. De placenta wou gewoon niet mee en gaf je niet wat je nodig had om sterk en groot te worden.

22/12/2018 om 19u45, 400 gram pure schoonheid in onze handen. Ik heb nog nooit zo’n verdriet gevoeld, nog nooit zo’n snijdende pijn, maar tegelijk werd ik overspoeld door gevoelens van fierheid en liefde voor je mama en voor jou. En dankbaarheid, zo dankbaar dat we je nog kort hebben leren kennen, gezien en vastgehouden. Wat waren we verliefd op jou, onze mooie zoon. Onze Stan. Ik dacht dat ik wist wat liefde was, maar je hebt me onvoorwaardelijke liefde leren kennen. Bedankt daarvoor.

En wat zijn we blij en dankbaar dat we zoveel mooie en tastbare herinneringen aan jou hebben gekregen dankzij de organisaties ‘Boven de Wolken’ en het ‘Berrefonds’. Je moet weten dat je papa nooit fotogeniek geweest is. Laat me geforceerd lachen op een foto en mensen vragen zich af waarom ik zo gecrispeerd op de foto sta. Je mama daarentegen kan op commando in luttele seconden een prachtige spontane colgate glimlach tevoorschijn toveren waarbij al de rest verbleekt, inclusief mezelf en gelukkig maar. Op die bewuste 22/12/2018 kon ik ervaren dat je net zo fotogeniek was als je mooie mama. De lieve vroedvrouwen van GZA hadden de organisatie ‘Boven de Wolken’ reeds een seintje gegeven dat er een helder sterretje was geboren om te fotograferen. De fotografe ging heel liefdevol en voorzichtig te werk om foto’s te trekken van jou. Er werden foto’s van je handjes en voetjes getrokken, van jou helemaal, van jou met ons erbij, met enkele knuffeltjes erbij en ga zo maar door. Het waren bijzonder kostbare momenten en het zullen altijd mooie herinneringen blijven die we koesteren.

En dan hebben we ook nog van het Berrefonds een mooi herinneringskoffertje gekregen met heel veel mooie spulletjes. Zo hebben ze die avond een gipsen afdruk genomen van je kleine handjes en voetjes. Er zaten ook 2 knuffeltjes in, eentje die we bij jou hebben achtergelaten en eentje voor ons die bij ons thuis een plekje heeft gekregen. Verder zat er ook een boekje in om ooit te kunnen uitleggen aan je toekomstig broertje of zusje wat er gebeurd is met hun grote broer. Er zaten ook vergeet-me-niet zaadjes in, deze ga ik samen met je bompa planten deze lente als de eerste zonnestralen komen piepen.

Lieve Stan, mensen zeggen dat ik goed ben met woorden, maar sommige gevoelens zijn simpelweg niet uit te drukken door middel van woorden. Ik kan alleen maar proberen. Ik wil dat je weet dat ik je nooit vergeet. Het is ook onmogelijk iemand te vergeten als deze persoon onlosmakelijk verbonden is met jezelf. Je zit in mijn hart, mijn ziel, in elke vezel van mijn lijf.

Stan is Niels, Niels is Stan. Ik neem je overal mee naartoe en je zal er altijd bij zijn op alle belangrijke en ook niet belangrijke momenten in mijn leven.

Auteur: papa van Stan*