Bestaansrecht

108 dagen.

Zolang groeide hij veilig in mijn buik.

Volgens de nieuwe wetgeving nog steeds 32 dagen te kort.

Te kort voor erkenning.

Voor een plekje in ons trouwboekje.

Een naam.

Bestaansrecht.

En toch ben ik bevallen van een compleet volmaakt mensje.

Veel te klein.

Wel volledig af.

Meer dan 24 uur was ik in arbeid.

Ik voelde hem zachtjes wegglippen.

Van bruisend leven naar onuitstaanbare stilte.

Ik duwde hem zachtjes de wereld in.

Tien vingers, tien teentjes, nageltjes, wenkbrauwen.

Hij leek op zijn zusje.

En toch.

Geen bestaansrecht.

Geen recht op erkenning.

We gaven zijn regenboogbroertje aan.

Blij om nieuw leven.

Dankbaar vooral.

Meerdere keren aanduiden én luidop bevestigen dat hij ons derde kindje was.

Elke keer verraad, schuldgevoel, verdriet, woede.

Verscheurd.

Hij is ons vierde kindje.

En toch.

Voor altijd een pijnlijke leugen.

Voor altijd een onzichtbaar kind, nóg onzichtbaarder.

Onbestaand,

In de ogen van de wet althans.

Vanaf morgen mogen meer mensen hun kindje wél gaan aangeven.

Ik ben blij voor hen.

Besef hoe belangrijk het is.

Maar m’n hart breekt ook.

De dag komt misschien nooit,

Dat Mats ook écht Mats mag zijn.

Zijn bestaan zal afhangen van het geheugen van hen die na hem komen.

Als zijn verhaal op een dag niet meer verteld wordt,

Zal hij nergens terug te vinden zijn.

Niemand zal het weten.

Hoe wij vier kinderen hebben.

Dat we onze derde steeds meedragen.

Onzichtbaar.

Dat dat plekje in ons hart voor altijd van hem is.

Niet leeg.

Maar vol van liefde.


Auteur: Rebecca: mama van Hanne, Liv, Mats* en Maxim


Wil je meer lezen van Rebecca?  Breng eens een bezoekje aan haar blog: Eenplekjevoormats.blogspot.be