Hij is er altijd bij!

Hij is er altijd bij!

Sinds we afscheid moesten nemen van onze Tuur* hebben we al heel wat bezoekjes aan de Efteling gebracht.  Door een lastminute beslissing van mijn partner zaten we gepakt en gezakt in de auto richting die wondere wereld.  Halverwege de rit beseffen we ineens dat we ons Tuurtje zijn urne zijn vergeten.  We hebben bewust gekozen voor twee urnes, één groot en één klein exemplaar.  De grote blijft thuis op zijn plekje staan, de kleine nemen we telkens mee op reis. Even slaat de twijfel toe, omkeren en urne halen of doorrijden?  We kijken naar elkaar en weten allebei: Hij is er toch altijd bij, dus we beslissen om door te rijden.
We komen aan in het hotel en informeren of er nog een kamer vrij is.  Zo worden het ineens 2 dagen vertoeven in die sprookjesachtige omgeving.  We genieten van de tijd die we hebben met ons gezin.  Na verschillende attracties te hebben gedaan, belanden we in het Sprookjesbos.  Elke keer we daar komen, laat ons Tuurtje* even weten dat hij er ook is.  Telkens verschijnt er een roodborstje als we door het Sprookjesbos wandelen.  Soms zit hij op een takje van een boom waar we bij staan, soms wipt hij over het pad waarop we wandelen, één keer zat hij naast ons op de bank en één keer is hij op een stoel bij ons aan de tafel komen zitten.  Wat voor een ander persoon een gewoon roodborstje is, heeft voor ons heel veel betekenis en waarde.  Telkens zeggen we dan tegen elkaar: “Kijk, daar is hij.  Dag kleine Tuur.”

De eerste dag eindigt al veel te snel en voor we het weten liggen we uitgeteld op bed.  De volgende ochtend worden we verwacht aan het ontbijtbuffet.  Daar worden we verwelkomd door een lieve dame die onze naam en kamernummer vraagt.  Daarna zegt ze: “Komen jullie lekker eten met jullie viertjes?” (Tuur* heeft nog twee broers, Mats, 5 jaar en Rik, 2 jaar).  Hierop zegt Mats heel snel: “Nee we zijn met vijf, maar mijn broer is al gestorven.  Het is duidelijk dat de dame even niet weet wat ze moet zeggen, maar snel komt ze met het beste antwoord dat ze kon geven.  “Je broer zit in je hart, dus hij is er altijd bij.”  Stef en ik lachen naar elkaar, dat is exact wat we onze jongens ook vertellen.  Daarna brengt de dame ons naar onze tafel.  En rond die tafel staan 5 stoelen…  Zo zie je maar, hij is er altijd bij…

Auteur: Hilde Dejongh, mama van Mats, Tuur* en Rik

 

BerrefondsComment