Sneeuwvlokjes

Lotte
❤05/09/2011 - 🌟23/03/2013
Sneeuwvlokjes in mijn hoofd… Vandaag is het 6 jaar geleden …

Versteend van spanning, in een wachtzaal hopend op verlossend goed nieuws. Het wachten leek eeuwig te duren. Toch bleef ik hoopvol. Tot het ineens uit het niets begon te sneeuwen. Het goede nieuws kwam niet. Een paar minuutjes later, stierf Lotte in onze armen.

En daar stond ik dan. Daar ter plekke ging ik onderuit. Ik verdween naar een plek, ver weg van de echte wereld. Naar huis gebracht worden. Intussen sneeuwde het heel rustig verder.

Thuiskomen in een huis vol speelgoed waar 2 dagen ervoor nog mee gespeeld was. Maar vooral was er de oorverdovende stilte. De leegte. Hoe zijn we die tijd toen doorgekomen? Overleven heet dat dan. Overspoeld worden door gevoelens van rauw verdriet en gemis, terug boven water komen. Vallen, weer opstaan. 5 stappen vooruit, 3 achteruit. Van het pad afgaan, opnieuw je weg terugvinden. Stilletjes aan terug voelen dat het kan om nog eens te glimlachen. Ik kan zeggen dat ik intussen terug geluk kan ervaren, al zal het nooit meer zijn zoals vroeger toen ik Lotte nog in mijn armen had. En dat is ok.

Missen is ook liefde. Voor altijd. 

Auteur: Greet, mama van Lotte*, Senne en Jorbe