Omie voor altijd

Verjaren doe ik nog ,maar het vieren niet meer sinds mijn kleinzoontje Berreke* stierf op 20

maart 2015, op mijn verjaardag. Hij stierf aan wiegendood.

Berrekes broertje Menno zei vorige week tegen mij: “Omie, soms voel ik mij schuldig omdat

ik bijna 10 jaar word en mijn broertje werd net geen 1.” Dan krijg je een krop in je keel, maar

ik probeerde het aan hem uit te leggen dat niemand hier schuld aan heeft.

Moeder natuur heeft hier spijtig genoeg de bovenhand.

Het verdriet van mijn dochter, schoonzoon en Menno raakt mij tot in het diepste van mijn

hart. Mijn eigen verdriet probeer ik te verwerken door te schrijven .

Elke ochtend, onderweg naar mijn werk luister in naar One Word van Anouk, dat is mijn

Berremomentje.

Al vier jaar lang houd ik ‘s avonds mijn troostknuffel dicht tegen mij, geef hem een nachtzoen

voor het slapen en zeg hem slaapwel. Dit zal ik de rest van mijn leven blijven doen.

Men zegt dat tijd alle wonden heelt, en dat je het een plekje moet geven. Maar dit is een

blijvend proces. Al wordt het wel ‘anders’ maar soms weer net zo fel als toen.

Auteur: Viviane ,omie van Berreke (*20/3/2015)